The meaning of life
is 42.195.

Na het sloopwerk van de vorige dag en een hele dag rechtstaan (training geven, zij het over een heel ander onderwerp dan lopen of marathonvoorbereiding of zo) vond ik 's avonds nog een half uurtje voor wat loslopen en herstellen. Qua parcours hield ik het deze keer bij de onmiddellijke omgeving van het hotel. Met dien verstande dat de voorkant langs het meer ligt en er achter de piepkleine rosse buurt van Geneve ligt - helemaal verstoken van visueel fraais bleef het dus ook deze keer niet.

Superstrak voelde het allemaal niet en de vermoeide benen zetten ook duidelijk een rem op de belasting die hart en longen te verstouwen kregen, maar het tegendeel had pas echt verbazing gewekt. Na een snelle douche wandelde ik een kwartier naar de beste en goedkoopste sushibar in de stad: de spieren konden allicht wat extra proteinen gebruiken en ook voor de financiele conditie kwam dit nog goed uit.

07-11-2006, 23:32:36 Stefan
Reacties (4)

Geneve. Om een kat een kat te noemen: de voornaamste reden dat ik voor een namiddagvlucht had gekozen in plaats van na de kantooruren langs Zaventem te passeren: het kwam me zo beter uit om een looptraining in te plannen. Ik ben niet te beroerd om vele extra uren aan mijn werk te besteden als dat nodig is, te reizen of op een andere manier flexibel te zijn, maar ik heb er ook volstrekt geen gewetensproblemen mee om mijn werkuren aan te passen aan de andere prioriteiten in mijn leven. Regelmatig geldt dat voor mijn gezin en kinderen, bijvoorbeeld, en in dit geval dus voor lopen.

oet Ik had mijn zinnen gezet op een parcours door het Bois de la Batie, waar ik in 2000 en 2001 vaak trainde toen ik in Geneve woonde, maar waar ik sindsdien nooit meer ben geweest. Bij schemer of donker kan je daar niet veel beter doen dan moederziel alleen je poten omslaan, dus liet ik in mij hotelkamer meteen alles vallen en was ik voor 5 uur 's namiddags al de deur uit.

Van de Quai du Mont Blanc naar het kerkhof van St. Georges is een kilometer of drie voor je het bos induikt (bijna letterlijk, met een steile afdaling naar de oevers van de Rhone) - ideaal dus om lekker warm aan het avontuurlijke parcours te beginnen. Wat het zo plezant maakt, is een eindeloze opeenvolging van hellingen, bochten en hier en daar trappen, altijd tussen de bomen en meestal vlakbij de rivier. Ook in Zwitserland zit de loopsport blijkbaar in de lift, want ik kruiste heel wat meer collega-atleten dan vijf jaar terug. Bij het naderen van het keerpunt krijg je dan een ongelooflijke kuitenbijter van een klim voor de kiezen: alles samen een kleine kilometer lang, maar over een serie haarspeldbochten van die je aan een loopversie van Alpe d'huez doen denken en met een stijgingspercentage dat gemiddeld fors en maximaal rond de twintig percent is. Hiermee vergeleken valt de beruchte klim naar Tervuren in de 20 van Brussel bepaald bleekjes uit. Ik was er nog nooit in geslaagd om daar in een keer op te raken, maar deze keer dus lekker wel en dat was nog geen klein beetje kicken.

De identieke terugweg ging een beetje sneller voor een negatieve split van een tweetal minuten. Qua tempo leek deze training op een ietwat snelle Z1, maar qua inspanning (en stijfheid de volgende dag) kwam dit neer op stevig tempowerk of een potige interval- of heuveltraining. Genieten!!

07-11-2006, 23:24:25 Stefan
Reacties (0)

Eerste sportprioriteit terug in Belgie: zwemmen met Arthur! Tweede, later op de dag: duurloop. Voor de derde keer in een paar weken liep ik precies hetzelfde parcours, enerzijds omdat dat het inschatten van mijn progressie wat makkelijker maakt, maar anderzijds ook omdat het gewoon een hele mooie lus langs fijne Merelbeekse plekjes is. (Ter illustratie: alles samen precies 1 auto gekruist onderweg!)

Met die progressie zit het wel snor. Qua tempo was dit de traagste van de drie (1 respektievelijk 2.5 minuten trager dan de andere) maar dat is niet verwonderlijk na een vermoeiende week. Bovendien is in dat opzicht de evolutie van mijn gemiddelde hartslag meer dan OK: met 146 zitten we weer ongeveer waar we moeten zijn (Zoladz zone 1) tegenover stevig in de 150 en 160 voor de vorige. Dat is allemaal niet zo kritisch op een half jaar van de marathon, maar het is toch fijn om nu al op het redelijke vertrekpunt te zitten dat ik begin december ten laatste had willen bereiken.

07-11-2006, 23:03:57 Stefan
Reacties (0)

Terug in Cincinnati nog maar eens de loopband op voor een laatste training voor de terugreis naar Europa. Cruise control, 12 per uur, hartslag best OK en weer een week reizen op redelijke (zij het niet grootse) wijze overleefd - wat het lopen betreft toch, want qua werken kijk je in zo'n week zonder "afleiding" (sic) niet op een uur meer of minder, en samen met het tijdsverschil is dat toch elke keer weer een zware patat voor het lichaam.

07-11-2006, 22:43:32 Stefan
Reacties (0)

Trainen was er op woensdagmorgen niet van gekomen wegens een conference call om 4 uur lokale tijd (wat voor het lichaam op de "thuisklok" aanvoelt als 10 uur, dus zo erg was het niet - te meer omdat ik zo al een vroege vogel ben). Op woensdagavond was ik met een Amerikaanse collega naar Indianapolis gereden, en doordat onze vergadering op donderdag pas om negen uur begon, had ik een zee van tijd om er dan nog eens tegenaan te gaan. Het liefste had ik de buitenlucht opgezocht, maar door de combinatie van donker, snijdende kou en een totaal gebrek aan kennis van de omgeving hield ik het wijselijk (maar met lange tanden) weer bij de loopband. Een dik half uur later stonden er weer 7 kilometer bij op de teller, maar daarvoor had ik hard op mijn tanden moeten bijten. (Saai!)

Na het ontbijt, toen ik in de lobby zat te wachten op mijn collega, kreeg ik er nog een surrealistische ervaring bovenop. Met mijn 1.87 meter ben ik niet gauw onder de indruk van lange mensen, maar ik voelde me voor een keer ongewoon klein toen de ene na de andere dubbele meter passeerde. Dat bleken de Charlotte Hornets te zijn, die een voor een naar hun spelersbus druppelden om te trainen voor hun ontmoeting met de lokale Pacers later op de dag.

07-11-2006, 22:39:52 Stefan
Reacties (0)

Gewoonlijk doet een vliegreis van een tiental uur mijn gewrichten en andere onderdelen meer kwaad dan goed, maar deze keer deed het eigenaardig genoeg wonderen voor mijn nek. Na een hele goeie nachtrust in de Westin Cincinnati hield ik het toch nog rustig wat het trainen betreft. De loopband voor 5 kilometer op cruise control kon nog wel, maar je moet de problemen ook niet zoeken.

07-11-2006, 22:31:26 Stefan
Reacties (0)

De zaterdagse training sloeg ik over wegens een overdosis crosstraining: een uur in het zwembad en 5 uur brandhout stapelen. Dat slaat een gat van een tiental kilometer in mijn maanddoelstelling, maar ik kon echt geen pap meer zeggen aan het einde van de dag. Het gestoei met brandhout had mijn nek trouwens ook geen goed gedaan, en mijn rechter grote teen was helaas onder een slecht gestapeld paar blokken terecht gekomen.

Zondag echter wou ik toch niet helemaal overslaan. Ik was toch al van plan om na de twee brutale twintigers een weekje terug te plooien. Van mijn teen had ik niet veel last bij het lopen, hoewel hij een aantal interessante kleurschakeringen vertoont, en mijn nekspieren worden er niet veel beter of slechter van ten opzichte van stilzitten. When all was said and done was ik best tevreden met een OK en vrij makkelijk loopje. Nu lichamelijk even helemaal herstellen en we kunnen er weer tegenaan als Stoffel tegen zijn kat (zoals mr. Rosseel in het vijfde en zesde steevast zei).

15-10-2006, 21:59:35 Stefan
Reacties (0)

Net zoals woensdagmorgen om zes uur de wei in getrokken voor een ontspannen tochtje door de natuur. Of een betonnen woestijn, dat zou ook kunnen: geen fluit te zien behalve een flonkerende Orion en Pleiaden boven mijn kop. Er hing wat mist boven de Schelde, maar je zag aan de sterren dat die maar tot enkele meters hoog ging. Wat ik ook zo gek vond: afhankelijk van waar je loopt, kan je plots in een "zak" van merkelijk koudere temperatuur belanden. Ik heb nog geen pijl kunnen trekken in welke omstandigheden dat precies gebeurt: het komt voor tussen de bomen, weiden, ... maar ik vermoed dat het met de luchtvochtigheid te maken heeft.

Dat de statistieken deze keer een schatting zijn, heeft alles te maken met Arthur. Hij is dol op mijn Polar - cijfers en de tijd zijn helemaal zijn ding - en af en toe steekt hij de chrono voor een etmaal of zo in gang. Dan wil je wel eens over het hoofd zien dat het geheugen helemaal vol zit - normaal kan het ding een uur of twaalf opslaan - en zo ook deze keer. De 10.5 kilometer herinner ik me nog van het afdrukken bij thuiskomst, en qua tijd en hartslag heb ik voldoende tussenpunten gezien om vrij zeker te zijn dat ik er niet ver naast zit. En veel belang heeft het toch niet.

15-10-2006, 21:47:42 Stefan
Reacties (0)

Na de verwoestingen van zondag wou ik toch goed herstellen, ook al omdat mijn nek me wat parten speelt na enkele oncomfortabele nachten op een slecht Roemeens hoofdkussen. Te veel achterstand wou ik nu ook weer niet oplopen op mijn maandtotaal, en bijgevolg gingen we op woensdagmorgen om zes uur nog eens aan de bak. De temperatuur was nog goed genoeg voor T-shirt, maar het valt te vrezen dat dat niet lang meer zal duren.

Uit veiligheidsoverwegingen liep ik voornamelijk in de buurt van de Schelde, waar de combinatie van het duister en oorverdovend lawaai (zo leek het toch, maar alles is relatief) van de E40 en de industriezone van Zwijnaarde een zeer bevreemdend effect creeerde. Voor het eerst sinds ik besliste weer voor Rotterdam te gaan, ging de training supergemakkelijk. Je hebt zo van die dagen dat het allemaal vanzelf gaat en dat het lijkt alsof je zonder moeite nog 2 of 3 per uur rapper zou kunnen lopen. Dat eens meemaken op marathondag...

15-10-2006, 20:54:39 Stefan
Reacties (0)

De gedachte aan Eindhoven 2005 borrelde een paar keer omhoog tijdens deze training. Het viel me behoorlijk zwaar door het restant reisvermoeidheid in mijn lijf en ook door een uur zwemmen met Arthur in de ochtend. Enfin, zwemmen... Twintig kilo kind rondzeulen. Heel plezant, daar niet van. Om nog te zwijgen van de vaderlijke "opoffering" om per zwemsessie een keer of tien in de grote glijbaan te "moeten"!

Maar toch per se 20 kilometer willen doen, om de discipline en routine er in te krijgen en ook omdat het wel ergens goed voor zal zijn zeker?

15-10-2006, 20:40:10 Stefan
Reacties (0)

Op mijn laatste avond in Boekarest wilde ik de training van maandag nog eens overdoen, omdat die eerste goed was meegevallen qua motivatie (niet altijd zo simpel, op een loopband) en ook om te vergelijken, uiteraard. En die vergelijking liet zich makkelijk maken: het gebrek aan regelmaat en de vermoeidheid met het einde van de week in zicht, zorgden niet meteen voor een slechter loopgevoel, maar de hartslagdrift was onmiskenbaar. De loopband van Life Fitness - overigens een van de beste waar ik ooit op liep - probeerde met groeiende wanhoop mijn hartslag omlaag te krijgen door het tempo te laten zakken. Het lag niet aan die machine, het lag aan mijn eigen machine. Grappig en ontluisterend tegelijk!

15-10-2006, 20:31:33 Stefan
Reacties (0)