28-02-06

Training - Maandag 20 februari 2006.

32.5K in 2:51:49 (AHR 145).

Miles in plaats van kilometers op zaterdag: opstaan om 4:45 voor een vlucht van Cincinnati naar San Francisco en een connectie naar Tokyo. Na vijf uur ingeklemd te zitten (waarbij ik een ferme hap uit mijn stapel leesvoer kon verorberen) mocht ik meteen uit de startblokken schieten voor toch nog wat training voor die dag: een estafette tussen luchthaventerminals om ondanks de vertraging toch nog de connectie te halen. Dankzij een goede basisconditie en een bereidwillige medewerker van United die mij in recordtijd ingecheckt en door security kreeg, haalde ik het nog net. Helemaal anaeroob gegaan maar met 11 uur vliegen voor de boeg mocht recuperatie geen probleem zijn.

Zeker niet omdat ik een plaatsje kreeg op het royale top deck van de 747. Mijn buurvrouw was trouwens een zeer, zeer bekend fotomodel, net als ik voor het werk op weg naar Japan (al verschilt de aard ervan enigszins, dat wel). Midden over de Pacific vlogen we over de datumgrens en werd ik op slag 35 jaar - 19 februari is immers mijn verjaardag. Dit wordt wellicht de kortste verjaardag van mijn leven: hij duurde dit keer maar 21 uur.

Eenmaal met de voeten weer op de grond bleek dat mijn bagage de connectie in San Francisco niet had gehaald. Daar had ik eigenlijk al rekening mee gehouden maar dat kostte al gauw anderhalf uur wachten en paperassen invullen in Narita International. Doe daar nog eens zoveel bij voor de bus naar het hotel en het beste van de dag (en van mijzelf) was er af: voor een verjaardagstraining had ik geen energie meer over.

Acht uur slapen (zij het niet ononderbroken) en ik kon er weer tegen. En ik had mezelf op voorhand al een bijzonder verjaardagsgeschenk beloofd: een lange duurloop door Tokyo. De enige vereiste daarvoor was een stadsplan met genoeg detail, maar zoals verwacht kon ik er gauw genoeg eentje scoren aan de receptie van het hotel. Even de neus buiten gestoken om te voelen hoe koud het was: weer voor handschoentjes maar geen muts. Stevig ontbijt achter de kiezen. Geld, stadsplan, kaartje met naam en adres van het hotel in kanji (voor het geval ik om de een of andere reden met de taxi moest terugkeren), flesje water, GSM. Niet dat die laatste werkt in Japan, maar foto's maken gaat wel. Iets na negen uur kon ik op weg voor mijn persoonlijke sightseeing raid op Tokyo.

Mijn plan was vrij simpel: ik zou zoveel mogelijk de schaarse groene plekken en parken opzoeken. Een precieze route of afstand had ik niet in gedachten: dat heeft weinig zin als je niet weet hoe moeilijk het navigeren en lopen zelf gaat en ook qua conditie viel het nog maar te bezien wat ik aankon. Van de Radisson Miyako ging het eerst richting Museum voor Wetenschap en uit die eerste kilometer leerde ik al onmiddellijk dat het niet meteen een 100% vlakke tocht zou worden. Dat eerste piepklein plekje groen viel wat tegen: veel meer dan wat struiken en bomen viel er niet te zien, maar het navigeren viel dan weer mee. Van daar ging het richting eerste grote tussenstation: het Meiji schrijn en aanpalend Yoyogi park. Daarvoor dienden wel een kilometer of zeven puur grootstad doorkruist te worden en leerden we meteen les numer twee: bij het kruisen van al die straten en dori (twee keer twee- of drievakswegen) sta je om de haverklap stil. De hele voormiddag starten en stoppen maakte er eigenlijk een interval-lange duurloop van, maar dat kon de pret natuurlijk niet drukken. Aan het Westin-hotel en kantoor van Sapporro Beer viel weer een halve minuut groen en waterpartij te bewonderen, maar de doortocht aan Shibuya station gaf dan weer de enorme drukte waarvoor ik al had gevreesd. Een mens met een beetje zin voor fatsoen kan hier onmogelijk hardlopend doorheen ploegen.

Niet dat je voor de reactie van de Japanners moet vrezen als je gaat lopen. Als westerling, uitgedost van flitsende loopschoenen tot geel loopjasje, en bovendien bijna 1 meter 90 hoog uittorend boven de lokale bevolking, maakte ik me uiteraard geen illusies om anoniem op te gaan in de massa. Maar aangestaard word je zeker niet. De Japanners maken geen oogcontact en hun gezicht verraadt geen moment wat ze van al die gekheid denken. Dat heeft allicht te maken met hun opvoeding: als je opgroeit in een maatschappij waar iedereen constant zeer dicht op elkaar gepakt leeft op een kleine ruimte, worden discretie en beleefde omgangsvormen geen karaktertrekken maar sociale overlevingsstrategieen. Anderzijds heeft de gemiddelde bewoner van Tokyo ook al meer meegemaakt dan de doortocht van een rare snuiter in de ochtendspits.

Een grijze mijnheer in uniform maakte me met kordaat gekruiste armen en zijn enige twee woorden Engels (No. Jogging!) duidelijk dat lopers niet welkom zijn aan het Meiji schrijn. "Dan hebben ze al eens een park...", dacht ik bij mezelf. Maar when in Rome, do as the Romans do en dus zouden we dan maar rond in plaats van in het park lopen. Langs de zuidrand van Yoyogi zag ik echter een oude knakker in joggingpak op zijn gemak door het groen sloffen. Deze burger-rebel zou allicht binnen de kortste keren door mijn kordate bewaker in de boeien worden geslagen. Honderd meter verder: een tweede. En een derde... Ja maar! When in Rome... Ik twijfelde niet meer en sloeg ook het park in voor enkele lokale rondjes onverhard tussen de bomen en vijvers. Gaandeweg begreep ik wat er werkelijk aan de hand was: in het Yoyogi-park zelf zijn lopers welkom (en daar werd gretig gebruik van gemaakt), maar in het direct aanpalende domein van het schrijn zelf niet. Niet onlogisch, want het gaat hier tenslotte om een religieuze (Shinto) plek. Pal tussen de bezoekers aan het bedevaartsoord van Oostakker of Scherpenheuvel zouden we allicht ook niet meteen gaan sporten. Maar ik had mijn zin dus gekregen en met 14 kilometer op de teller was het tijd om verder te trekken naar tussenstation nummer twee: het nationale basebal-stadion en een trits aanpalende sportinfrastructuur.

Ver was dat niet maar het navigeren was op dit stuk niet zo makkelijk. Over het algemeen viel het nogal mee: de grote dori zijn hier en daar ook in het Engels aangeduid, en verder kom je al een heel eind door landschapskenmerken zoals stations en spoorlijnen. Als je echter in een wijk met anonieme kleine straatjes komt, moet je echter terugvallen op gegist bestek en dat werkt binnen de kortste keren desorienterend. Niettemin kwam ik bijna pal uit waar ik heen wilde, en daar kreeg ik zomaar pardoes het absolute hoogtepunt van mijn dag in mijn gezicht gegooid.

U moet namelijk weten dat ik een stille fan van de Japanse architect Fumihiko Maki ben. Liesbeth, een vroegere vriendin, heeft daar namelijk haar thesis aan gewijd en het lezen van een bijna afgewerkte versie daarvan heeft nogal een indruk op mij gemaakt. Sindsdien heb ik ook een Taschen editie over 's mans werk in mijn kast staan, en vooral zijn markante Tokyo Metropolitan Gymnasium vind ik een zeer apart ontwerp. Eenmaal je daar een foto van hebt gezien, vergeet je het nooit en verwar je het onmogelijk nog met iets anders. Een foto ervan heeft ooit nog een half jaar op mijn computerscherm gestaan als wallpaper. En ineens stond ik er dus. Kippenvel! Ik ben daar een kwartiertje gebleven en ik voelde een bijna fysieke aanwezigheid, alsof het gebouw een levende oude bekende was.

Maar je kan natuurlijk geen hele dag bij oude bekenden op bezoek blijven. Het derde grote doel op mijn tocht was het keizerlijke paleis, of beter: de grond er omheen, want het paleis zelf krijg je net zoals de keizer niet te zien. Hier ging het navigeren fout en liep ik een aantal kilometer in de verkeerde richting op een grote verkeersader annex shopping-straat. Toen de omgeving minder en minder met mijn kaartje te verzoenen viel, keek ik eens lang en hard waar ik nu precies was, en dat bleek bijna weer aan het station van Shibuya te zijn. Juiste straat, verkeerde richting dus, en daar helpt alleen een 180 tegen.

Tegen de tijd dat ik dan aan de keizerlijke gronden arriveerde, was het al stevig aan het regenen maar ik wou toch de volledige lus van ongeveer 5 kilometer er omheen doen. Het schijnt immers dat dit zowat de favoriete (enige?) plek is waar lopende inwoners van Tokyo aan hun trekken komen, en daar moest ik me dus in onderdompelen. En inderdaad: zeer veel lopers gezien en gekruist. Er zaten er een paar tussen - vooral vrouwen van vooraan in de twintig - die ongelooflijk hard te keer gingen. Als Japan dit doortrekt tot 2008, dan is Paula Radcliffe ook in Beijing nog niet thuis op de marathon!

Het goot nu werkelijk water, de kilometerteller stond op 27 en mijn kaartje was zo doorweekt dat het uit elkaar begon te vallen. Mijn hotel lag echter nog een eind weg, hoewel we het beste qua sightseeing en hoogtepunten wel hadden gehad. Met de bekende shoppingwijk Ginza aan mijn linkerkant ging het door een paar blokken met kantoorgebouwen - aan de kruispunten bleven de sararimen ondertussen op redelijke afstand van die grote, natte gaijin - en dan richting Shiba park. Ook zonder kaart viel het navigeren hier mee: de Tokyo Tower is met zijn meer dan 300 meter zelfs tussen de andere hoge bouwwerken makkelijk zichtbaar. Dan nog 2 kilometer druk, druk, druk verkeer en de bijzonderste duurloop in mijn leven zat erop. Alles samen vier uur op de been geweest, waarvan 2:50 netto gelopen. Uniek.

07:47 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Het is alleszins eens wat anders... Boeiende DL, zo gaan die km's zeker niet tegensteken! Tof verslag. BTW proficiat met je ( korte) verjaardag...

Gepost door: Wim | 28-02-06

wow wow wow wow wow!!
en proficiat met je verjaardag!!!

Gepost door: Ruthje | 28-02-06

mooi verjaardagskado een bijzondere traktatie die je jezelf hier in tokio gegeven hebt. Ben eigelijk wel een beetje jaloers .... op je duurloop .... en de kwaliteit van je verslag !

Gepost door: bob | 28-02-06

Verbluffend ... Heel mooi verslag van een wel zeer bijzondere duurloop !
Proficiat met je "speciale" 35° verjaardag.
Ik ben wel eens benieuwd wie dat "bekende fotomodel" wel was :-))
" 't is niet voor mij, maar 't is voor ... " zei ooit de man van Melle ...

Gepost door: frank spencer | 01-03-06

Tof... Proficiat met jouw verjaardag. Heel aangenaam te lezen stukje literatuur heb je daar uit je pen laten vloeien... Cool.

Gepost door: Jan | 01-03-06

Ongelooflijk Eerst en vooral proficiat met je verjaardag ... prachtig, boeiend verslag van wat een ongelooflijke duurloop moet geweest zijn!

Gepost door: Koen | 02-03-06

Proficiat Met uw 'kortste' verjaardag. Mooi verslag van uw belevenissen aldaar. Rare jongens die ...

Gepost door: Michael | 02-03-06

sight-seeing dank u, nu heb ik ook tokyo gezien...
leuke maniier om een lange duurloop te doen!

Gepost door: Jeroen | 03-03-06

Kort en krachtig Ditmaal lang ... en krachtig :) Ben toch ook benieuwd naar dat beroemde fotomodel ;)

Greetz, Tom.

Gepost door: Tom | 04-03-06

Prachtig verslag, mooie , onvergetelijke loop.
Knappe foto ook trouwens , mooi gedaan ,in een spiegel ?

Gepost door: Jo | 13-03-06

Spiegel Aan het Metropolitan Gymnasium is een soortement spiegelende muur (staal?) waarin je dit soort egocentrische foto's kan nemen. Ik had er graag ook nog een stuk van het gebouw bijgepakt (schuin links erachter) maar een foto met de GSM is niet wreed flexibel.

Gepost door: Stefan | 16-03-06

De commentaren zijn gesloten.