28-02-06

Training - Maandag 20 februari 2006.

32.5K in 2:51:49 (AHR 145).

Miles in plaats van kilometers op zaterdag: opstaan om 4:45 voor een vlucht van Cincinnati naar San Francisco en een connectie naar Tokyo. Na vijf uur ingeklemd te zitten (waarbij ik een ferme hap uit mijn stapel leesvoer kon verorberen) mocht ik meteen uit de startblokken schieten voor toch nog wat training voor die dag: een estafette tussen luchthaventerminals om ondanks de vertraging toch nog de connectie te halen. Dankzij een goede basisconditie en een bereidwillige medewerker van United die mij in recordtijd ingecheckt en door security kreeg, haalde ik het nog net. Helemaal anaeroob gegaan maar met 11 uur vliegen voor de boeg mocht recuperatie geen probleem zijn.

Zeker niet omdat ik een plaatsje kreeg op het royale top deck van de 747. Mijn buurvrouw was trouwens een zeer, zeer bekend fotomodel, net als ik voor het werk op weg naar Japan (al verschilt de aard ervan enigszins, dat wel). Midden over de Pacific vlogen we over de datumgrens en werd ik op slag 35 jaar - 19 februari is immers mijn verjaardag. Dit wordt wellicht de kortste verjaardag van mijn leven: hij duurde dit keer maar 21 uur.

Eenmaal met de voeten weer op de grond bleek dat mijn bagage de connectie in San Francisco niet had gehaald. Daar had ik eigenlijk al rekening mee gehouden maar dat kostte al gauw anderhalf uur wachten en paperassen invullen in Narita International. Doe daar nog eens zoveel bij voor de bus naar het hotel en het beste van de dag (en van mijzelf) was er af: voor een verjaardagstraining had ik geen energie meer over.

Acht uur slapen (zij het niet ononderbroken) en ik kon er weer tegen. En ik had mezelf op voorhand al een bijzonder verjaardagsgeschenk beloofd: een lange duurloop door Tokyo. De enige vereiste daarvoor was een stadsplan met genoeg detail, maar zoals verwacht kon ik er gauw genoeg eentje scoren aan de receptie van het hotel. Even de neus buiten gestoken om te voelen hoe koud het was: weer voor handschoentjes maar geen muts. Stevig ontbijt achter de kiezen. Geld, stadsplan, kaartje met naam en adres van het hotel in kanji (voor het geval ik om de een of andere reden met de taxi moest terugkeren), flesje water, GSM. Niet dat die laatste werkt in Japan, maar foto's maken gaat wel. Iets na negen uur kon ik op weg voor mijn persoonlijke sightseeing raid op Tokyo.

Mijn plan was vrij simpel: ik zou zoveel mogelijk de schaarse groene plekken en parken opzoeken. Een precieze route of afstand had ik niet in gedachten: dat heeft weinig zin als je niet weet hoe moeilijk het navigeren en lopen zelf gaat en ook qua conditie viel het nog maar te bezien wat ik aankon. Van de Radisson Miyako ging het eerst richting Museum voor Wetenschap en uit die eerste kilometer leerde ik al onmiddellijk dat het niet meteen een 100% vlakke tocht zou worden. Dat eerste piepklein plekje groen viel wat tegen: veel meer dan wat struiken en bomen viel er niet te zien, maar het navigeren viel dan weer mee. Van daar ging het richting eerste grote tussenstation: het Meiji schrijn en aanpalend Yoyogi park. Daarvoor dienden wel een kilometer of zeven puur grootstad doorkruist te worden en leerden we meteen les numer twee: bij het kruisen van al die straten en dori (twee keer twee- of drievakswegen) sta je om de haverklap stil. De hele voormiddag starten en stoppen maakte er eigenlijk een interval-lange duurloop van, maar dat kon de pret natuurlijk niet drukken. Aan het Westin-hotel en kantoor van Sapporro Beer viel weer een halve minuut groen en waterpartij te bewonderen, maar de doortocht aan Shibuya station gaf dan weer de enorme drukte waarvoor ik al had gevreesd. Een mens met een beetje zin voor fatsoen kan hier onmogelijk hardlopend doorheen ploegen.

Niet dat je voor de reactie van de Japanners moet vrezen als je gaat lopen. Als westerling, uitgedost van flitsende loopschoenen tot geel loopjasje, en bovendien bijna 1 meter 90 hoog uittorend boven de lokale bevolking, maakte ik me uiteraard geen illusies om anoniem op te gaan in de massa. Maar aangestaard word je zeker niet. De Japanners maken geen oogcontact en hun gezicht verraadt geen moment wat ze van al die gekheid denken. Dat heeft allicht te maken met hun opvoeding: als je opgroeit in een maatschappij waar iedereen constant zeer dicht op elkaar gepakt leeft op een kleine ruimte, worden discretie en beleefde omgangsvormen geen karaktertrekken maar sociale overlevingsstrategieen. Anderzijds heeft de gemiddelde bewoner van Tokyo ook al meer meegemaakt dan de doortocht van een rare snuiter in de ochtendspits.

Een grijze mijnheer in uniform maakte me met kordaat gekruiste armen en zijn enige twee woorden Engels (No. Jogging!) duidelijk dat lopers niet welkom zijn aan het Meiji schrijn. "Dan hebben ze al eens een park...", dacht ik bij mezelf. Maar when in Rome, do as the Romans do en dus zouden we dan maar rond in plaats van in het park lopen. Langs de zuidrand van Yoyogi zag ik echter een oude knakker in joggingpak op zijn gemak door het groen sloffen. Deze burger-rebel zou allicht binnen de kortste keren door mijn kordate bewaker in de boeien worden geslagen. Honderd meter verder: een tweede. En een derde... Ja maar! When in Rome... Ik twijfelde niet meer en sloeg ook het park in voor enkele lokale rondjes onverhard tussen de bomen en vijvers. Gaandeweg begreep ik wat er werkelijk aan de hand was: in het Yoyogi-park zelf zijn lopers welkom (en daar werd gretig gebruik van gemaakt), maar in het direct aanpalende domein van het schrijn zelf niet. Niet onlogisch, want het gaat hier tenslotte om een religieuze (Shinto) plek. Pal tussen de bezoekers aan het bedevaartsoord van Oostakker of Scherpenheuvel zouden we allicht ook niet meteen gaan sporten. Maar ik had mijn zin dus gekregen en met 14 kilometer op de teller was het tijd om verder te trekken naar tussenstation nummer twee: het nationale basebal-stadion en een trits aanpalende sportinfrastructuur.

Ver was dat niet maar het navigeren was op dit stuk niet zo makkelijk. Over het algemeen viel het nogal mee: de grote dori zijn hier en daar ook in het Engels aangeduid, en verder kom je al een heel eind door landschapskenmerken zoals stations en spoorlijnen. Als je echter in een wijk met anonieme kleine straatjes komt, moet je echter terugvallen op gegist bestek en dat werkt binnen de kortste keren desorienterend. Niettemin kwam ik bijna pal uit waar ik heen wilde, en daar kreeg ik zomaar pardoes het absolute hoogtepunt van mijn dag in mijn gezicht gegooid.

U moet namelijk weten dat ik een stille fan van de Japanse architect Fumihiko Maki ben. Liesbeth, een vroegere vriendin, heeft daar namelijk haar thesis aan gewijd en het lezen van een bijna afgewerkte versie daarvan heeft nogal een indruk op mij gemaakt. Sindsdien heb ik ook een Taschen editie over 's mans werk in mijn kast staan, en vooral zijn markante Tokyo Metropolitan Gymnasium vind ik een zeer apart ontwerp. Eenmaal je daar een foto van hebt gezien, vergeet je het nooit en verwar je het onmogelijk nog met iets anders. Een foto ervan heeft ooit nog een half jaar op mijn computerscherm gestaan als wallpaper. En ineens stond ik er dus. Kippenvel! Ik ben daar een kwartiertje gebleven en ik voelde een bijna fysieke aanwezigheid, alsof het gebouw een levende oude bekende was.

Maar je kan natuurlijk geen hele dag bij oude bekenden op bezoek blijven. Het derde grote doel op mijn tocht was het keizerlijke paleis, of beter: de grond er omheen, want het paleis zelf krijg je net zoals de keizer niet te zien. Hier ging het navigeren fout en liep ik een aantal kilometer in de verkeerde richting op een grote verkeersader annex shopping-straat. Toen de omgeving minder en minder met mijn kaartje te verzoenen viel, keek ik eens lang en hard waar ik nu precies was, en dat bleek bijna weer aan het station van Shibuya te zijn. Juiste straat, verkeerde richting dus, en daar helpt alleen een 180 tegen.

Tegen de tijd dat ik dan aan de keizerlijke gronden arriveerde, was het al stevig aan het regenen maar ik wou toch de volledige lus van ongeveer 5 kilometer er omheen doen. Het schijnt immers dat dit zowat de favoriete (enige?) plek is waar lopende inwoners van Tokyo aan hun trekken komen, en daar moest ik me dus in onderdompelen. En inderdaad: zeer veel lopers gezien en gekruist. Er zaten er een paar tussen - vooral vrouwen van vooraan in de twintig - die ongelooflijk hard te keer gingen. Als Japan dit doortrekt tot 2008, dan is Paula Radcliffe ook in Beijing nog niet thuis op de marathon!

Het goot nu werkelijk water, de kilometerteller stond op 27 en mijn kaartje was zo doorweekt dat het uit elkaar begon te vallen. Mijn hotel lag echter nog een eind weg, hoewel we het beste qua sightseeing en hoogtepunten wel hadden gehad. Met de bekende shoppingwijk Ginza aan mijn linkerkant ging het door een paar blokken met kantoorgebouwen - aan de kruispunten bleven de sararimen ondertussen op redelijke afstand van die grote, natte gaijin - en dan richting Shiba park. Ook zonder kaart viel het navigeren hier mee: de Tokyo Tower is met zijn meer dan 300 meter zelfs tussen de andere hoge bouwwerken makkelijk zichtbaar. Dan nog 2 kilometer druk, druk, druk verkeer en de bijzonderste duurloop in mijn leven zat erop. Alles samen vier uur op de been geweest, waarvan 2:50 netto gelopen. Uniek.

07:47 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

27-02-06

Training - Vrijdag 17 februari 2006.

8K in 39:40 (AHR 127).

Op 24 uur tijd exact dezelfde training lopen op exact dezelfde loopband: het toont je hoe groot het verschil kan zijn tussen de ene dag en de andere. Twee verschillen slechts ten opzichte van de training gisteren: mijn lichaam had een dag meer om aan te passen, en het was buiten en ook in de gym zelf merkelijk koeler. Het verschil in gemiddelde hartslag over 40 minuten bedroeg liefst 12 slagen!

Als ik op mijn loopgevoel mag afgaan, dan was het vooral het temperatuursverschil dat de doorslag gaf. Het liep gewoon zoveel comfortabeler. Ook het kopje bleef lekker fris: Olympisch curling op het schermpje voor mijn neus.

10:23 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Training - Donderdag 16 februari 2006.

8K in 39:40 (AHR 139).

Deze keer hield ik het 40 minuten vol op de loopband. Geen snelheidsveranderingen - band op 12 per uur en cruise control op. Ik vond het aan de warme kant in de gym en dat voelde niet echt comfortabel aan. Ook de gestage "kruip" in de hartslag was daar niet vreemd aan.

10:22 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-06

Training - Dinsdag 14 februari 2006.

10K in 47:22 (AHR 150).

Mijn lange duurloop van zondag viel letterlijk in het water, of nog letterlijker: de sneeuw, want tegen de tijd dat ik had willen vertrekken lag het onverantwoord glad. Maandag ging grotendeels op aan vliegen, en dinsdagavond kon ik de loopband van het hotel op. Mijn mentale weerstand lag dit keer wat hoger dan anders en ik kreeg alles bij elkaar 10 kilometer bij elkaar gelopen. Het lopen zelf is wat makkelijker op een loopband, maar het nadeel is dat je door het ontbreken van wind langzaam gaarstooft in je eigen sop en het dus onmogelijk is om de hartslag echt constant te houden.

Voor de geplande intervalsessie voelde ik me niet sterk genoeg en ook door het tijdsverschil van zes uur voelde ik meer voor de rustige aanpak. Het eerste half uur ging dus eerder aan een gematigd tempo. Niettemin liep ik in het laatste kwartier ook nog een paar blokjes van drie minuten aan 15 per uur, kwestie van het hart en de benen toch een beetje op te pompen.

Woensdag kan er geen training af, maar donderdag moet het weer lukken. Misschien moet ik me ook eens wagen aan het afschieten van een paar maten, want dat lijkt hier de nationale sport te zijn geworden.

03:31 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-02-06

Training - Zaterdag 11 februari 2006.

12.3K in 1:00:22 (AHR 150).

De eerste echte test om te checken dat alle beestjes uit mijn lijf zijn verdwenen, en of de antibiotica geen slechte gevolgen heeft gehad voor de conditie. Tussen haakjes: op dat vlak heb ik vorige week nog eens de kurkdroge mening van Timothy Noakes herlezen, in zijn loopbijbel "Lore of running": antibiotica is misschien niet ideaal voor de conditie, maar ziek en met bacterien in je lijf blijven ronodlopen is zonder uitzondering nog veel slechter voor de conditie.

Geen loopbanden meer: de hele wintergarderobe aan en op pad langs Schelde en Gentbos. Het weer hield zich koest, met een zonnetje dat af en toe vanachter de wolken kwam, lichte wind en een temperatuur van een graad of vijf. Al met al geen slecht loopweer. Om knal bovenop de geplande 60 minuten in Z1-2 te landen was ik waarschijnlijk net iets te gretig om te lopen. Bovendien steeg mijn hartslag een tikkeltje sneller dan tijdens de trainingen van twee, drie weken geleden, dus die 146 voor dezelfde snelheid zat er misschien ook daarom niet echt in. Als we het over dat soort details hebben, betekent dat echter meteen dat het conditieverlies echt minimaal is (als het er al is). Van veel meer belang is het terugvinden van de rustige regelmaat in de aanloop naar Rotterdam. Makkelijk wordt dat niet in de komende weken (is het dat eigenlijk ooit wel?) maar mijn naam is Frank Spencer als ik het niet probeer!!

00:28 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Training - Donderdag 9 februari 2006.

6K in 29:54 (AHR 140).

Na die zotte sprint van 24 uur eerder mocht de verstandige afstandsloper vanbinnen er weer uit. Ik had eigenlijk meer willen doen dan een half uurtje, maar trainen op een loopband begint meer en meer als een straf aan te voelen. Het is natuurlijk altijd beter dan niets, maar het gaat me steeds minder af. Koen, Yoeri... geen tips uit de mentale trukendoos om in de juiste stemming te komen voor sessies van een uur en meer? Zelf kom ik niet veel verder dan: "stop met janken, wees een vent en blijf er gewoon opstaan tot ze het licht uitdoen en de ochtendploeg komt kuisen."

Het lopen zelf ging zeer, zeer gladjes.

00:08 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-02-06

Back in full force! Training - Woensdag 8 februari 2006.

3K in 12:04 (AHR 156).

De korte antibiotica-kuur heeft zeer korte metten gemaakt met mijn ontstekingen - van letterlijk niet kunnen stappen tot rondhoppen op 1 voet in 36 uur tijd! Ik gaf het dan nog een dag om helemaal zeker te zijn, maar gisteren gaf ik mezelf groen licht voor de herstart.

Veel tijd had ik niet tussen mijn laatste vergadering en het restaurant 's avonds, dus leek een korte maar hevige sprint uit de startblokken me wel wat. Ik dus 12 minuten op de loopband van The Village Hotel in Newcastle, om er drie kilometer uit te persen. Mijn benen waren uiteraard fris en ook voor longen en hart was het allemaal te kort om echt een probleem te zijn. Donderdagavond zou ik normaal gezien wat tijd moeten hebben voor een langere en tragere sessie, en dan zijn we weer vertrokken richting Coolsingel.

17:39 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-06

Pauze.

Voorlopig heb ik de trainingen even opgeschort. Qua lopen is er niets aan de hand - alle trainingsgegevens zijn doodnormaal - maar mijn lichaam geeft een paar andere signalen die ik eerst uit de weg wil. Een aantal kleine wondjes (bijv. krab op mijn hand) geneest verdacht langzaam, ik heb al een week of twee licht gezwollen klieren in de keel, en sinds gisteren is een ontsteking aan een teen helemaal omhoog gekropen langs de zenuwbaan over de bovenkant van mijn voet. Het wordt dus eigenlijk erger en ik ben er bijna zeker van dat ik een virusje heb opgepikt. Straks weten we het zeker want dan komt de dokter langs. Hopelijk geen antibiotica want dat schijnt niet zo goed te zijn voor de conditie?

Omdat ik het type ben dat het zilveren randje rond elke donkere wolk ziet: dit kon op geen beter moment komen, want met al dat fijn stof is het toch niet gezond om hard te trainen.

09:30 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |