10-04-06

Wedstrijdverslag - Rotterdam Marathon.

42.195K in 3:37:51 (AHR 171).

Voor zover het lopen betreft, is Rotterdam zowat mijn eerste grote liefde. Je droomt er van, jaagt er achteraan, slaagt, mislukt, loopt een aantal ontgoochelingen op... maar je komt er uit met een paar belangrijke levenslessen en een completer beeld van wat er in de wereld te koop is. Als je na een paar jaar nog eens terugkeert voor een nieuwe afspraak, vraag je je af of die speciale band er nog steeds is en of de tand des tijds al enige sleet op een van jullie beiden heeft aangericht.

's Ochtends aan de start voelde me nog altijd jonger dan mijn jaren, en ook mijn favorietje onder de marathons had nog niets van haar frisheid verloren. Het publiek blijft geweldig (in Belgie worden alleen vrienden uitbundig aangemoedigd, en alle anderen hoogstens beleefd), de kleine wijzigingen in het parcours maken het naar mijn mening nog aangenamer om lopen, en voor een keer wilde het weer ook behoorlijk mee (overwegend zonnig en lekker fris zoals ik het graag heb - de wind was voor velen wat te hard maar zelf heb ik daar niet zoveel last van). Anderzijds vond ik Lee Towers dit jaar wat tegenvallen en stond ik spijtig genoeg helemaal achteraan voor de start. Ik was pas vijf minuten voor de start klaar met twee keer pendelen tussen Slinge en Beurs, wat niet te vermijden was doordat ik de trip naar Rotterdam alleen had gemaakt.

En dat had nogal wat invloed op de eerste helft van mijn wedstrijd. Het duurde 15 kilometer voor ik een vlak (en mijn eigen) tempo kon ontwikkelen, wat duidelijk af te lezen valt uit 5K splits:

  • 5K - 26:26 ( 26:26) - AHR 151
  • 10K - 25:30 ( 51:56) - AHR 158
  • 15K - 24:50 (1:16:46) - AHR 165
  • 20K - 24:18 (1:41:04) - AHR 174
  • 25K - 24:32 (2:05:36) - AHR 180
  • 30K - 25:04 (2:30:40) - AHR 184
  • 35K - 25:36 (2:56:16) - AHR 184
  • 40K - 29:29 (3:25:45) - AHR 171
  • 42.195K - 12:06 (3:37:51) - AHR 174

Een conservatieve start heeft wel als voordeel dat je minder risico loopt jezelf op te blazen. Eenmaal het tempo wat opgetrokken, kwam ik halverwege door op 2 minuten van PR-schema. Een verre van verloren zaak dus, maar dan had ik wel een hele goede dag nodig. Het gevoel was op dat moment nog top (wat een verschil met zes maanden terug!) maar om er in te vliegen was het nog veel te vroeg: eerst maar eens zien hoe we de komende tien, twaalf kilometer doorkwamen vooraleer in de reserves te duiken.

Tot kilometer 29 kon ik dan een gelijkmatig tempo ontwikkelen, maar met de Erasmusbrug twee kilometer achter de rug (op een ander nieuw stuk, wat ik persoonlijk een verbetering vind) begon een gestage verzwakking. Een echte instorting kwam er niet van: het staat me zo voor dat de "dip" bij elke marathon minder diep wordt. Misschien is dat een gevolg van jaren na elkaar vrij gelijkmatig te trainen... Maar supersterk voelde ik me ook niet meer en daarvoor was deze voorbereiding eigenlijk ook niet goed genoeg. Het verschil met mijn PR-wedstrijd werd dan snel groter en bedroeg aan de eindstreep uiteindelijk negen minuten. Mentaal laat je het natuurlijk ook een beetje schieten als het record er niet meer inzit: of je dan vijf dan wel tien minuten hoger uitkomt, maakt natuurlijk niet zoveel uit.

Maar wat een lekker gevoel om nog eens een marathon te voltooien...! Het is behoorlijk rottig om na maanden en maanden training ergens halverwege te moeten parkeren. In die zin is het bijna genieten als je dat typische langzame verzwakken en leeglopen voorbij de kaap van dertig in je lijf voelt sluipen. Zo hoort het te voelen! Ook de heel specifieke spierpijn op maandag en dinsdag is een gelukzalige sensatie. Honderd keer per dag met een tevreden grijns op je bek een "auw" onderdrukken - wat heb ik dat gevoel gemist! 't Is dus een zeer tevreden blogger die hier (eindelijk) de laatste lijnen van zijn verslag zit te tikken en ondertussen al aan de volgende reeks kilometers bezig is.

11:31 Gepost door Stefan | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |