08-10-06

Training - Woensdag 4 oktober 2006. (R-193)

6.9K in 37:10 (AHR 133).

Van de ongeveer tien personen die de avond voordien het gemarineerde voornemen uitspraken om rond half zes te gaan lopen, bleef op het uur U slechts een gehard drietal over: mijn collega's Wouter (inlandse eik), Philippe (Franse acacia) en uw nederige dienaar (Belgische kerselaar). Wouter is qua stijl, uitzicht, geschiedenis en levenswijze een backpacker en hij nam het voortouw langs de donkere Boekarestse wegen. Eerst langs drukke maar stinkende boulevards met min of meer fatsoenlijke voetpaden (toch beter naar beneden blijven kijken of je enkel en de rest van het trainingsjaar gingen door middel van een potig gat naar de vaantjes), maar gaandeweg ook langs onverharde wegen, hopen afval, bouwvallige huizen en aftandse bushaltes met al even uitgeleefde mensen. "Ik wil de rand van dit meertje blijven volgen", was zijn uitleg voor de onorthodoxe parcourskeuze. Veel meer dan een stinkende poel was het niet, maar hier en daar waren al vissers in actie (nu ja) gekomen en dus zal hij het wel bij het rechte eind gehad hebben.

Veel schrik moet je in zo'n omstandigheden in een fit trosje van drie niet hebben... ware het niet van de legendarische Roemeense zwerfhonden. Ze werden gaandeweg talrijker, luider en driester. Wouter noch Philippe leken ook maar een beetje nerveus, maar sinds ik op mijn negende door een enorme zwarte labrador half aan stukken ben getrokken (zo herinner ik het mij toch), voel ik me altijd wat springerig in het gezelschap van een hond.

Toen Philippe en ik onze hotelkamer weer binnenstapten, zag ik aan zijn enkel een kapotte sok en bloed. Bleek dat een van die beesten hem effectief te grazen had genomen. "Waarom heb je daar niets van gezegd?", vroeg ik hem. "Ik zag dat je zo al nerveus genoeg was, en wou het niet erger maken." was zijn kurkdroge antwoord. Harde kerel is dat. Met zachte dwang hebben we hem rond de middag op kantoor door de bedrijfsdokter een paar spuiten laten zetten, want je weet maar nooit in dat soort streken.

13:01 Gepost door Stefan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

stressy gelukkig had je gezelschap bij je om in jouw plaats de hondenbeten op te vangen, zo bleef jij mooi gevrijwaard:-)

Gepost door: Ruthje | 12-10-06

De commentaren zijn gesloten.